[Drabble] Final Fantasy XV – King’s Sworn Shield

Title: King’s Sworn Shield

Author: Sarelrus Revena

Fandom: Final Fantasy XV

Rating: G

Paring: Clarus Amicitia x Regis Lucis Caelum

แวะมาแจวเรือผีของตัวเองค่ะ *ปิดหน้าอาย* เขามีลูกมีเมียแล้วเรายังไม่วายอีกนะเนี่ย 😂😂

=====
เสียงเด็กทารกดังอ้อแอ้เป็นระยะๆมาจากเปลที่ตั้งอยู่ในห้องกว้างที่ประดับประดาด้วยข้าวขอเครื่องใช้สำหรับเด็กอ่อนมากมาย

บานประตูถูกผลักเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสามร่างที่ค่อยๆทยอยเดินเรียงกันเข้ามาด้านในอย่างระมัดระวัง คนแรกคือชายวัยสามสิบกว่าในชุดสูทสามชิ้นสีดำลายทางยาวสีขา และอีกสองคนที่เดินตามเข้าคือชายวัยไล่เลี่ยกับคนแรกในชุดขุนนางระดับสูงของอาณาจักรลูซิสที่ทั้งยาว หนัก และรุ่มร่ามที่เดินจูงเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆสี่ขวบเข้ามาในห้อง

ชายผมดำคนแรกที่เดินเข้ามาหันไปสบตากับบุรุษผมสีบรูเน็ทยาวระต้นคอ ดวงตาสีเขียวลุ่มลึกคู่นั้นมีแววขบขันเมื่อสบประสานกับม่านตาสีฟ้าของฝั่งตรงข้ามจนคนถูกมองต้องแสร้งกระแอมไอขับไล่ความขวยเขิน

“เจ้ากระแอมไอทำไมคลารัส?” รีจิส…หรือตอนนี้ต้องเรียกว่าราชารีจิส ลูซิส เคลัม ราชาลำดับที่ 114 แห่งราชอาณาจักรลูซิสแกล้งถามเพื่อนสนิทของตนเอง

“เปล่าๆ…เอ่ย เปล่าพะยะค่ะ” เพราะความเคยชินทำให้คลารัสเผลอตอบกลับรีจิสเช่นเคยเหมือนตอนที่ชายหนุ่มยังเป็นแค่เจ้าชายและชอบออกไปท่องเที่ยวผจญภัยกับพวกพ้อง

“งั้นก็แนะนำน็อคทิสให้กลาดิโอลัสเขารู้จักสิ” ใบหน้าของคนเป็นราชาแย้มยิ้มบางๆเหนือริมฝีปากคู่สวยนั้นทำเอาคราลัส อามิซิเทีย ราชองครักษ์และสหายคนสนิทที่สุดได้แต่ถอนหายใจ

“กลาดิโอลัส นั่นคือเจ้าชายน็อคทิส” ชายหนุ่มเจ้าของร่างกายสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อทรุดกายลงด้านข้างเด็กชายผมดำที่ดวงตาสีน้ำตาลแดงกำลังวาววับด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาคมสันพยักเพยิดไปทางเปลเด็กทารกที่ตั้งอยู่กลางห้อง

“เจ้าชายน็อคทิสหรือครับ?” เสียงสดใสของเด็กน้อยร้องถามยามที่เขาหันกลับมามองบิดาของตนเอง

“ใช่แล้ว ไม่ลองเข้าไปดูน้องชายของเจ้าใกล้ๆหน่อยละ” ฝ่ามือใหญ่แต่อบอุ่นของกษัตริย์หนุ่มโอบหลังเด็กน้อยพลางออกแรงรุนเบาๆให้เขาเดินตรงไปยังเปลที่เจ้าชายนอนทรงประทับนอนอยู่

กลาดิโอลัสในวัยสี่ขวบมีท่าทีลังเลแต่ก็ยอมเดินตรงไปที่เปล เด็กน้อยมีเหลียวหลังกลับมามองบิดาของตนเองแวบหนึ่งราวกับไม่มั่นใจว่าตนเองสามารถเข้าไปใกล้ๆเจ้าชายรัชทายาทพระองค์น้อยได้หรือไม่ก่อนที่คราลัสจะพยักหน้าลงเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กลาดิโอลัสจึงหมุนตัวกลับไปเดินต่อ

อันที่จริงแล้วเปลของรัชทายาทแห่งราชบังลังค์ลูซิสนั้นค่อนข้างสูง เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันทุกคนล้วนแต่ต้องเขย่งปลายเท้าหากอยากจะมองเห็นทารกน้อยในเปล แต่กับเด็กชายกลาดิโอลัสที่ได้รับอานิสงค์รูปร่างสูงใหญ่ตามคราลัสมาจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ 

เด็กชายผมสีดำสั้นเกรียนราวทรงทหารยืนเกาะขอบเปลพลางจ้องมองดูสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่กำลังนอนส่งเสียงอ้อแอ้อย่างตื่นเต้น “โหหห ทำไมตัวเล็กจังครับ ดูมือเขาสิ เล็กนิดเดียวเอง”

ดวงตาเล็กๆสีฟ้าเข้มคู่นั้นของทารกน้อยจ้องมองใบหน้าของเด็กชายเขม็ง น่าแปลกที่เขาไม่ร้องไห้งอแงแม้คนตรงหน้าจะเป็นคนแปลกหน้า กลาดิโอลัสลองยื่นนิ้วลงไปจิ้มผิวขาวนุ่มของเจ้าตัวน้อยในเปลอย่างนึกสนุกก่อนที่นิ้วสั้นๆของเขาจะถูกเจ้าชายน้อยจับเอาไว้อย่างอยากรู้อยากเห็น

“น็อคทิสเพิ่งเกิดได้ไม่นาน ก็ต้องตัวเล็กเป็นธรรมดาอยู่แล้ว…เป็นยังไงน้องชายเจ้าน่ารักหรือไม่กลาดิโอลัส?” ราชาหนุ่มแย้มสรวลพอใจเมื่อได้เห็นสีหน้าตื่นเต้นของเด็กชายผมดำ 

“ครับ น่ารักมาก” ดวงหน้าอ่อนเยาว์พยักหน้ารัวเร็วพร้อมรอยยิ้มกว้างไร้เดียงสา

“กลาดิโอลัส” คราลัสเอยเรียกชื่อบุตรชายคนโตของตนเองก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำหนักและยาวจะขยับก้าวเข้ามาประชิดเปลทารกน้อย ชายหนุ่มผู้สาบานตนเป็นโล่ห์ผู้คุ้มครองกษัตริย์แห่งลูซิสยอบตัวลงคุกเข่าด้านข้างเด็กชาย มือใหญ่ร้อนโอบอุ้มฝ่ามือของกลาดิโอลัสเอาไว้มั่น

“พ่ออยากให้เจ้าสัญญากับพ่อสักข้อจะได้ไหม” บิดาเอ่ยช้าๆแต่หนักแน่นกับบุตรชายของตนเอง “เมื่อเติบใหญ่ในภายภาคหน้า พ่อขอให้เจ้าจงรับหน้าที่ปกป้องคุ้มครองว่าที่ราชาแห่งอาณาจักรลูซิสจะได้ไหม?” 

ดวงตาน้ำตาลแดงคู่น้อยจ้องมองใบหน้าเคร่งขรึมองบิดาอย่างไม่ค่อยเข้าใจก่อนที่เด็กชายจะหันกลับไปมองทารกตัวจ้อยที่นอนอยู่กลางเปล

“ขอจงเป็นโล่ห์ผู้ปกปักรักษาดวงดาวพวกเรา ในภายภาคหน้าพ่ออยากให้เจ้าเป็นทั้งเพื่อนตายและผู้คอยชี้นำทางในยามที่เจ้าชายน็อคทิสทรงสับสนหาหนทางไม่เจอ”

“ท่านพ่อ…”

“การเป็นโล่ห์แห่งกษัตริย์คือพันธะ คือความไว้เนื้อเชื่อใจกันและกัน หน้าที่นี้สำคัญยิ่งและไม่มีวันจบสิ้นจนกว่าความตาย…จะพรากเราฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปจากกัน”

ดวงตาสีฟ้าบนใบหน้าคมสันจ้องมองกลับไปยังจุดที่ราชของเขาประทับยืนอยู่ ร่างกายใหญ่โตค่อยๆยืนขึ้นจนยืดเต็มความสูงของตนเอง ม่านตาสีเขียวลุ่มลึกของชายในชุดสูทสีดำมีแวววูบไหวสะท้อนห้วงอารมณ์ลึกๆเพียงแวบเดียวก่อนที่มันจะกลับกลายเป็นนิ่งงัน

ตั้งแต่เด็กคราลัสสาบานว่าจะปกป้องและดูแลรีจิสและเขาก็ยึดมั่นในคำสัตย์สาบานนั้นมาตลอด เขาเคารพการตัดสินใจและทางเลือกของรีจิสทุกอย่าง ขอเพียงแค่ได้ยินเคียงข้างรีจิสและสนับสนุนให้รีจิสสามารถยืนหยัดบนพายุแห่งความแปรปรวนนี้ได้อย่างเข้มแข็งก็พอ..นี่คือหน้าที่ของโล่ห์ผู้ถวายชีวิตแด่ราชาที่เขารัก

รีจิสพยายามกดข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจด้วยสีหน้าเรียบเฉย…เขาคือราชามีหน้าที่ต่อประชาชนที่พึงกระทำและตอนนี้สิ่งที่สำคัญเหนืออื่นใดคือ ความปลอดภัยของน็อคทิส

ท่ามกลางมรสุมการเมืองที่รุมเร้าและการกดดันรอบด้านจากจักรวรรดินิฟเฟิลไฮม์ มงกุฎบนศีรษะของเขานั้นไม่ต่างหลวดหนามแหลมคมในขณะที่ปลายเท้าของเขายืนเหยียบอยู่บนคมมีด

เหตุผลคือสิ่งที่เขาต้องใช้ในการตัดสินใจ อารมณ์และความรู้สึกของเขาคือสิ่งที่ต้องละเลยไป

“ท่านพ่อ…ข้ายินดี ข้าอยากปกป้องเขา” ท่ามกลางความรู้สึกอึดอัดที่โรยตัวลงรอบห้อง เสียงของเด็กชายกลาดิโอลัสช่วบดึงบรรยากาสอึมครึมกลับขึ้นมาอีกครั้ง

เด็กชายดูตื่นเต้นกับทารกน้อยน็อคทิสและดีใจที่จะได้เป็นช่วยดูแลปกป้องสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่ยังไม่อาจดูแลตัวเองได้

“โตขึ้น ข้าจะเป็นเข้าร่วมคราวน์การ์ดแบบท่านพ่อและข้าจะช่วยท่านปกป้องท่านรีจิสกับเจ้าชายน็อคทิสด้วยครับ”

รอยยิ้มบางแย้มบนใบหน้าของคราลัส เขาเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมสีมืดที่สั้นเกรียนนั้นอย่างเอ็นดู “ได้ยินแบบนี้พ่อก็ดีใจ”

เสียงบานประตูฝั่งตรงข้ามห้องเปิดเข้ามาพร้อมกับการปรากฎตัวของบรรดาแม่นมและนางกำนัลในวัง ทุกคนต่างรีบยอบตัวลงถวายความเคารพองค์ราชาอย่างนอบน้อม รีจิสที่แม้จะไม่พึงใจกับพิธีรีตองของชาววังมากนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงเพียงแค่ยกมือปรามน้อยๆ

“พวกแม่นมมากันแล้ว งั้นพวกเราไปกันเถอะ พวกเธอจะได้ทำงานกันสะดวกๆ” ราชารีจิสตรัสขึ้นอย่างเคร่งครึม คราลัสพยักหน้าลงเห็นด้วยก่อนจะเอื้อมมือไปจูงกลาดิโอลัสออกห่างเปลบรรทมของเจ้าชายน้อย

เด็กชายยังคงเหลียวหลังกลับไปมองทารกน้อยที่บัดนี้ถูกแม่นมโอบอุ้มขึ้นมาแนบทรวงอกอย่างเป็นห่วงแม้เขาจะเดินมากับบิดาจนถึงประตูทางออกแล้ว

เมื่อเห็นอาการเช่นนั้น องค์ราชาจึงตรัสกับเด็กชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน”ไว้เราค่อยมาเยี่ยมน็อคทิสกันใหม่นะ”

กลาดิโอลัสตัวน้อยมีสีหน้าเศร้าสร้อยแต่ก็ยอมพยักหน้ารับคำก่อนที่เขาจะเดินออกไปพร้อมกับลอร์ดคราลัสและราชารีจิสแต่ไม่วายยังแอบโผล่หน้ากลับเข้ามาจากหลังบานประตูพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายให้น็อคทิสเรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากเหล่าแม่นมที่ยืนเรียงรายในห้องได้ไม่น้อย
“แล้วมาเล่นกันใหม่นะเจ้าชายตัวน้อย”

=====

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s